Sırlar Dünyası'nı seyrederken uyuyakalmışım.Neden sonra uyandım.( Ne demek yahu neden sonra??...neyse) bir süre meşgalesizliğin dünyanın en zor meşgalesi olduğunu düşündükten sonra ütü yapmaya karar verdim.Ütünün ucunu gömleğin cebine sokup yırtmak suretiyle , gömleği kullanılamaz hale getirmenin haklı gururunu yaşadım.O an için en temiz durumdaki en sevmediğim gömleği güç bela ütüledim.Ütüyü icat eden zat-ı muhteremin kemiklerini sızlatarak sağ salim pantalonu da hallettim.Alnımdan boncuk boncuk terler akıyordu.Hava almak amacıyla doğaçlama adımlarla biraz yürüdüm.neden sonra (bak hala!!!...) yeterince havamı aldığıma ikna olarak eve dönmeye karar verdim.

Birazdan sabah.varla yok arası büyüttüğüm düşler sabaha kaç kaldığını umursamadan büyüyor.

Yürüdüğüm bu yollara uzun bir veda seyrimin derin manası.

Tenimde büyüttüğüm acılara inat

Seyrini dön rüzgara

Kasırgalardan arda kalan otuz yılın

Son kırıntılarına.

Kelimeler bile yetersiz kaldı,
Konuşacak bir şeyler yok,yalancı tebessümler baş kaldırdı,
Ve yalan sözler çınladı; dudaklar kıpırdamadan,
Ağlamak oldu içimizdeki insan.
Bekledik oysa, bekledik yorulmadık acılarda,
Ve şimdi zamanı geldi ayrılalım kavuşamadan.